Het buitenland: een andere wereld?

Het is 2017. Ik woon nu officieel in Aachen. Hoog tijd voor een update!

De sleutels van mijn oude woning waren een paar weken terug al ingeleverd.
Mijn spullen stonden hier dus ook al een paar weken, maar aangezien ik niet degene was die het bed mee zou brengen, heb ik de laatste weken nog eventjes samen met mijn partner in Keulen doorgebracht.

Vier dagen terug hebben we ook eindelijk zijn spullen verhuisd, en we hebben oud en nieuw dan ook heerlijk tussen de dozen gevierd!
Deze verhuizing was een stukje zwaarder dan de mijne (had iets te maken met vijf verdiepingen rot trappen spullen naar beneden slepen, en toen weer 3 (gelukkig goede) trappen naar boven tillen). De spierpijn is nog niet helemaal weg en ik heb alleen op mijn linkerbeen al elf blauwe plekken geteld.

Maar het voelt hier al als thuis. Eindelijk hoef ik niet meer na te denken of ik iets op vijf uren reizen weg heb achtergelaten. Nu weet ik zeker dat het ergens in een doos zal zitten. “Ergens” is nog wel eens een uitdaging daadwerkelijk te vinden, maar er zit schot in de zaak met het uitpakken. We hebben alles wat het huis een huis maakt een plekje gegeven en het is al helemaal ons thuis. Een heerlijk gevoel, en ik vergeet al snel dat ik in een ander land ben.

Tot ik een whatsapp van een vriendin kreeg dat de kerstkaart terug gestuurd was: Waarom? Ohja, je moet de achternaam er bij zetten want ze hebben hier één huisnummer voor een hele flat. Oepsie, vergeten over na te denken. Dat wat ik zeven maanden terug zelf nog als heel apart had opgemerkt – aangezien in Nederland ieder huishouden een eigen huisnummer heeft (exclusief studentenwoningen natuurlijk) – was me nu al zo gewoon geworden dat ik zelf nog een flinke tijd moest nadenken voor ik doorhad waar het mis was gegaan.

Terugdenkend aan het afgelopen jaar, is het voor mijzelf oprecht interessant te merken hoe gemakkelijk ik me aan het Duitsland dat ik – tot nu toe – ken heb aangepast. De meeste verschillen met Nederland maken eigenlijk niets uit, maar zijn handig om te weten, zoals de andere manier van huizen nummeren. Andere zaken zijn wat irritanter: Ja, waarom moet nou alles worden nagesynchroniseerd op tv? Maar ja, wat kan mij het schelen, we hebben internet, Netflix EN Amazon Prime, en dat laatste hebben we in Nederland dan weer niet. Waarom zou ik nog tv kijken? Ohja, om mijn Duits te verbeteren.

Dat brengt me tot mijn volgende punt: Tsja, zoals in mijn vorige stuk ook al genoemd, in Duitsland spreken ze natuurlijk Duits, dus mijn kennis van de taal moest zich hoognodig verbeteren voor gezelligheid op sociale evenementen. Tot mijn grote vreugde bleek dat geen probleem! Die talenknobbel die ik niet dacht te bezitten bestaat blijkbaar wel enigszins, aangezien ik nu ook Duits op de achtergrond kan volgen (bijvoorbeeld als er een Duits tv programma aan staat en ik door mijn niet-Duitse twitterfeed scroll). Ik bedoel ik moet nog super veel grammatica checken als ik Duits probeer te schrijven, maar ik ben in ieder geval over de angst heen gestapt fouten te maken als ik het probeer te spreken. Ergens doe ik iets goed, want mensen begrijpen me, en ik begrijp hun over het algemeen volledig, dus erg fijn!

Dan zijn er ook wat Duitse dingen waar ik niet blij van word; zoals om 8 uur in de ochtend naar het gemeentehuis gaan om me in te schrijven omdat dat niet online kan.
Ach, luxeprobleem hoor. Maar ja, ik merk een verschil in internet cultuur: waar je in Nederland alles bijna online kunt regelen is dat hier een stuk minder het geval.
Daar schrijf ik later geheid nog wel een keer meer over. Net zoals het feit dat Unity Media hier zo’n beetje een monopoly heeft op de hele tv/internet markt. Maar zolang ze prima service leveren, klaag ik alleen wanneer het nodig is (iets wat ik wel sneller lijk te vinden dan mijn partner. Wellicht een Nederlands trekje van me?).

Oh en het brood. Brödchen zijn lekker, geen probleem, maar het gesneden brood in de supermarkt: nee dankje. Ik ga de grens wel even over als ik lekker Nederlands ‘harmonica’ brood wil hebben (ja zo noemt m’n partner het).

Maar als het er op aan komt kunnen die verschillen tussen Nederland en Duitsland me dus totaal niks schelen. Ik heb hier een heerlijk appartementje met een voor mij geweldige partner. Ik heb mijn master, mijn tijd in Nederland, en 2016 afgesloten. Ik sta aan het begin van een nieuwe fase in mijn leven, de fase van werk, carriere, en nu echt helemaal volwassen doen. Grotendeels was ik daar al, want ik ben ik, maar nu echt. En het is heel fijn om daar samen aan beginnen, in een nieuwe woning die nu al als thuis voelt. Het is alsof het vuurwerk dat we op Oud en Nieuw vanuit het centrum van Aachen konden zien dat nieuwe begin knallend toejuchde. En ik juich terug.