Het buitenland: een andere wereld?

Bij een verhuizing komt normaal gesproken al genoeg gedoe kijken. Een verhuiswagen regelen, al je spullen het huis uit en het nieuwe huis in tillen, en vooral niet vergeten al die miljoenen adressen over te zetten. Sowieso dat je de helft vergeet, omdat je heel fijn vergeten was dat je een tijdschrift ontvangt van die ene kledingwinkel waar je je ooit hebt ingeschreven voor korting.
Ik heb er nog een schepje bovenop gegooid door te besluiten samen te gaan wonen met mijn partner in het buitenland! Daar moet nog meer voor geregeld worden.

Zodoende belde ik deze week bijvoorbeeld een verzekering om op te zeggen. “Ja, want ik verhuis naar het buitenland.” De reactie van de jongen aan de andere kant van de lijn gaf me de grootste grijns op aarde. “Oh wat super gaaf! Ik ben echt super jaloers! Ga je dan naar een warm land? Dat kan ik ook wel gebruiken!” Ik stelde mezelf stiekem even voor in de zomer van Nieuw Zeeland, maar stelde de jongen lachend teleur. “Nee joh! Vijf kilometer over de grens, naar Duitsland, daar is het ook gewoon koud hoor.”

Dat gesprek dat tien minuten langer duurde dan nodig was, trok me even uit de realiteit van geregel, pakken, werk zoeken, en frustratie over het huren van een verhuiswagen die niet slechts een enkele reis kan maken. Ik stond even stil, en moest grijnzen, want ik zou mijn jongere ik jaloers hebben gemaakt. Master diploma in the pocket, en nu gewoon even naar Duitsland verhuizen om met een geweldig persoon samen te gaan wonen. Jep, ik ben op het moment heel gelukkig.

Vijf minuten later zat ik weer in de stress omdat de verhuiswagen die ik had gereserveerd niet beschikbaar was.

Als ik mensen vertel dat ik naar Duitsland verhuis om samen te wonen met mijn partner, weet ik ondertussen dat ik iets op het spectrum van twee reacties kan verwachten: enthousiasme of gereserveerdheid.
Enthousiasme, want “o, wat vet dat je een tof iemand hebt gevonden met wie je wilt leven, en wat leuk dat het in het buitenland is!” Als ze me wat beter kennen, vaak gevolgd door een “maar wel ver weg hoor!”

Dat soort reacties moedigen me aan om er meer over te vertellen.

Dan zijn er ook nog de mensen die me gereserveerd een reactie geven als “weet je dat wel zeker?” Vaak zijn dit de mensen die niet weten dat ik eigenlijk 70% van dit jaar in Duitsland heb doorgebracht.
Een langere reactie dan “ja” wil ik vaak niet geven.

Zo kreeg ik de vraag ook tijdens een sollicitatiegesprek in Maastricht. Mijn eerste inwendige reactie was verontwaardiging. Ik ken deze man tien minuten, wat maakt het hem uit waar ik wil wonen? Gelukkig ben ik een natuurtalentje in frustratie verbergen wanneer het nodig is, en was mijn echte reactie “Ja hoor! Hoezo?”
Hij begon uit te leggen dat hij ooit ook had overwogen om een huis te kopen in Duitsland, maar er vanaf had gezien vanwege de vele regeltjes en de verschillen met Nederland.
Ik kreeg de indruk dat hij het vermoeden had dat ik stinkend rijk was en al twintig jaar werkte, en dus ook een huis ging kopen. Met mijn CV voor zijn neus had hij beter kunnen weten.
Ik glimlachte en ging er verder maar niet op in.

Dit soort reacties doen me afvragen of ik overkom als een naïeve jonge vrouw die nooit nadenkt voordat ze iets doet. De mensen die me kennen weten dondersgoed dat ik alleen niet nadenk over wat ik zeg. En, laten we eerlijk zijn, dat is alleen in settings waar dat kan, en het hilariteit veroorzaakt.

Ja, in Duitsland zijn er dingen die anders zijn dan in Nederland. Anders vind ik interessant en wil ik zo veel mogelijk over weten. Gelukkig kan ik mijn Duitse partner de oren van zijn kop vragen, en dat heb ik ook al veel gedaan.

Zijn er dan tot nu toe dingen waar ik tegen aan loop?

Ja: Alle dozen in mijn oude woning.
Verder heeft Duitsland geen chocoladepepernoten, bolletjesvla, en gekleurde muisjes. Maar daarom hebben we ook een appartementje minder dan vijf kilometer vanaf de Nederlandse grens gezocht!

Oké, even serieus dan. Ik ben erg blij dat mijn partner me kan helpen met het regelen van de Duitse dingen. Inschrijven in Duitsland en de stad, verzekeringen, al die dingen. Alleen zou ik er ook wel zijn uitgekomen, en ik zorg er voor dat ik alles zelf ook zo veel mogelijk doe, maar hij maakt het allemaal een stuk makkelijker. Het zou nog zo veel makkelijker kunnen zijn als alles ook via internet gedaan zou kunnen worden zoals in Nederland, maarja, daar kan ik me aan aanpassen, net als aan het feit dat je nog lang niet overal kan pinnen.

Loop ik tegen de andere taal aan?

Mijn partner en ik communiceren in het Engels, maar we hebben afgesproken één dag in de week Nederlands tegen elkaar te spreken, en nog een andere dag Duits. Bovendien kijk ik genoeg Duitse televisie (Ok, serieus, er zijn een stuk of 4 dierentuin programma’s die er elke dag voor zijn, en het is super tof over al die dieren en het dierentuin leven te leren). En Duitse vrienden en schoonfamilie hebben me al ontzettend veel geholpen comfortabel te worden met de Duitse taal. Het is anders, ik kan het niet vloeiend en maak grammaticale fouten, maar het gaat me eigenlijk best goed af. Mensen begrijpen me vrij goed en ik ben er inmiddels van overtuigd dat mijn Duits goed genoeg is om alles om me heen te begrijpen. Het kost me nog wel eens moeite om zelf uit te kunnen drukken wat ik bedoel, maar tot nu toe ben ik er altijd prima met iedereen uit gekomen.

Ik ga er nog heel wat uurtjes in moeten steken om mijn Duits op het niveau van mijn Engels te brengen, en misschien zal het wel nooit gebeuren, maar ik vind het oprecht een leuke uitdaging er nog een taal bij te leren.

Ik had echter nooit gedacht zo blij te zijn met de idiote grammatica lessen van de middelbare school. Het maakt het namelijk een stuk makkelijker om goed Duits te leren schrijven. Leren, want zelfs al ken ik de regels, telkens maak ik fouten. En dan zie ik de verbeteringen en denk ik “Ja maar dat wist ik!” En dan sla ik mezelf voor mijn kop. Vocabulair-toetsjes middelbare school all over.

Maar tot nu toe zoek ik meer in Nederland naar een baan dan in Duitsland. Het nadeel van mijn diploma’s: alles wat ik er mee wil doen vereist communicatie, en als ik echt een toffe vacature tegenkom in Duitsland ga ik er met hart en ziel voor, maar durf ik niet met 100% zekerheid te zeggen dat ik alleen in het Duits kan communiceren. Ik doe mijn best, maar een baan waar ik meerdere talen kan gebruiken zou een stuk makkelijker zijn.

Dus ja, ik moet tot op zekere hoogte de taal als een barrière beschouwen, maar ik ben eigenwijs en wil dat het niet lang zo blijft. Aan de andere kant, als ik een lang weekend met mijn schoonfamilie doorbreng waar ik vrijwel alleen maar Duits spreek en het ook gezellig is, is het dan wel echt een barrière?

Tijdens het afgelopen jaar ben ik opgewarmd voor het idee om naar Duitsland te verhuizen. Ik heb, zoals gezegd, de meerderheid van de tijd er toch al doorgebracht. En het heeft voor mijn persoonlijke leven vele voordelen, zoals niet lang meer hoeven reizen, of met twee personen nog maar één huur te betalen. De keuze is gevallen voor de andere kant van de grens vanwege vele andere persoonlijke redenen en overwegingen. Ik kan niet wachten tot ik er permanent zit, en nu ik zo tussen de verhuisdozen woon ben ik extra blij dat het over een paar dagen dan eindelijk zo ver is. Ik heb er echt ontzettend zin in, ondanks dat er nog veel geregeld moet worden.

Mensen zeggen dat ze me gaan missen, en dat zal ook zeker doen. Maar het komt soms over alsof ik naar de andere kant van de wereld verhuis. Nee, zoveel verandert er niet voor me. Ik ben helaas wat minder vaak in de buurt om gezellig te doen, maar dat was ook zo toen ik in Amsterdam woonde. Als ik iedereen mis vlieg ik gewoon lekker naar het noorden! En als het echt niet anders kan, dames en heren: internet! Het is hoe ik aan mijn partner ben gekomen, we kunnen het op zijn minst gebruiken om contact te houden!

Want ja, ik woon nu over de grens. En ja, die grens is wel zo ver aan de andere kant van het land als mogelijk. En ja, er gelden wat andere regels. En ja, ze spreken er een andere taal. Maar weet je wat, toen ik mijn partner online leerde kennen, kwam ik tot de hilarische ontdekking dat zijn familie ook gewoon ‘aardappelen-groente-vlees’ als standaard avondeten eten.

Wordt vervolgd!